Lidia Cao déixanos unha peza que conmove en silencio, unha fiestra aberta á emoción e á natureza que nos habita. Un mural que nos fala do paso do tempo, da liberdade sen rumbo, da beleza que cae, flúe e se transforma: “Unha folla de carballo sacudida polo vento que baixa do Castro Barbudo, sen rumbo a ningures, sen patrón, pero que chega onde quere.” E así é esta obra: sen ruído, sen mandos, pero certeira. Detémonos nela e algo se move por dentro. As cores, o xesto, o silencio… todo convida a quedar, mirar e sentir.